De volgende ochtend gingen al onze wekkers af om 6:30, want om 7:00 moesten we ontbijten zodat we om 7:30 zeker in de bus zaten. Dit was dus elke dag zo. We reden die dag naar een klein stadje in Noorwegen genaamd Bugøynes. Klik hier om te weten waar het ligt. Bugøynes is het kleinste dorpje in Noorwegen dat slechts 230 inwoners telt. Vroeger kon je dit dorpje alleen via de zee bereiken. Er was geen weg tussen dit dorpje en andere plaatsen. Er is ook een speciale landingsplaats voorzien voor helikopters in geval van nood. Het dorp haalt hun inkomen uit het vissen van King Krab die ze uit de ernaast gelegen Barentszzee halen. De busreis duurde zo’n 4 uren. Die dag hadden we een andere gids die ons onderweg veel informatie gaf over Inari en over dit dorpje. Omdat het nog zo vroeg was, was echt iedereen aan het slapen. Toen we er bijna waren, had hij een prachtig liedje opgezet van Sofia Jannok, een Zweedse Saami zangeres. Telkens als ik haar liedjes hoor, moet ik denken aan deze reis. Het was heerlijk wakker worden.

We gingen naar dit dorpje om echte verse King Krab te proeven en om een duikje te nemen in de Arctische Oceaan. Het was die dag tussen de -22 en -25 graden celcius. Die ochtend had ik geconcludeerd dat ik mijn skibroek, jas, muts, sjaal en handschoenen de rest van de dag niet meer af ging doen. Ik weet niet waarom, maar ik had voor de zekerheid toch mijn bikini meegebracht. Je weet maar nooit… Hoe toevallig moest dat wel zijn dat toen we daar aankwamen, ik meteen had besloten om mijn bikini aan te doen, mijn muts op te zetten en buiten door -22 graden zomaar de zee in te duiken? Got caught up in the moment, zeker? Het was wel belangrijk dat je je eerst gaat voorverwarmen in de sauna. Zo gezegd zo gedaan. Helaas was de zee een eindje verder en heb ik nog nooit van mijn leven zo hard gerend.

Op het strand namen we onafgesproken elkaars handen vast en liepen we op THREE! de zee in. Het was belangrijk dat we niet met ons hoofd onder water gingen, want dan krijg je een letterlijke brain freeze en het dichtsbijzijnde ziekenhuis is 250km verwijderd van Bugoynes. Na de duik was ik even in een soort trance, want ik kan mij alleen nog maar herinneren dat ik zo snel mogelijk weer de sauna in wilde! Ik voelde mijn voeten, mijn lichaam, mijn handen niet meer. Achteraf gezien viel het wel mee allemaal! Kom maar op met de nieuwjaarsduiken in België of Nederland! (Ashley heeft de foto’s genomen. Thanks!). Zet eerst dit liedje op en kijk vervolgens naar de foto’s :)

 Voor meer reisverhalen over Lapland en mijn andere reizen, zie categorie Travel.